Waarom het even stil werd!

De afgelopen tijd, zeg maar sinds de Corona toestand, was ik wat teruggetrokken. Liet maar matig wat van me horen.

Veel business viel weg, contracten opgezegd en een andere tak, de in- en externe communicatie voor bedrijven, trok juist weer aan. Al met al toch een zorg over inkomsten. Toch een schroom om juist nu achter werk aan te gaan. Was dat gepast? Juist nu veel van je te laten hoen alsof er niets aan de hand is? Het voelde alsof ik dan als een soort aasgier over de markt zou hangen. Terwijl ik anderen hongerig en hijgerig aan de slag zag gaan.

Toch een schroom om juist nu achter werk aan te gaan

Er is zeker iets aan de hand en of dat nu alleen de angst voor Corona is of dat er andere gevoelens heersen. Weet jij het? Ik niet!

Iedereen heeft zijn gelijk en je moet overleven en daar is inkomen voor nodig en voor sommige branches is dat goed te doen. Er zijn bedrijven die draaien beter dan ooit. Anderen zien hun bedrijf wegkwijnen door de maatregelen en weer anderen voelen dat ze zich moet laten zien en horen.

Ik daarentegen voelde me strijdlustig maar had niet dat gevoel dat ik moest gaan ‘schreeuwen’ en overal maar aanwezig moest zijn.

Verwonderd over o.a. alle bedrijfscoaches die uit het houtwerk komen kruipen. Tientallen verschijnen op mijn tijdlijnen van social media en allemaal weten ze wat ik moet doen in deze crisis. Allemaal gaan ze gratis online-bijeenkomsten organiseren en aan het einde van de bijeenkomst kan je aan een cursus meedoen die je allemaal klanten gaan brengen een belofte die variërend voor € 19,– tot € 950,– wordt aangeboden. Allemaal volgens dezelfde methode ook geleerd van een andere coach en die methode gekopieerd, die ze jou dan ook gaan leren.

Iedereen doet zijn ding en ik oordeel er niet over.

We hebben allemaal onze business en moeten leven, overleven. Zeker voor ons als ondernemers, de kleine zelfstandigen, is zichtbaarheid belangrijk. Uit het oog uit het hart.

De schroom en vertwijfeling zit er bij mij ook in dat het besef er is dat we zo niet door kunnen gaan. Zo kunnen we niet met elkaar om blijven gaan, economisch niet, klimaat technisch niet, menselijk niet, dit is een kans. Verbeter de wereld en begin bij uzelf, ja maar hoe dan? En hoe kan ik met een klein bedrijf met 2 medewerkers en freelancers dan het verschil maken? Dat weerhield me om te gaan roepen en schreeuwen dat we er zijn.

Oplossingen worden verzonnen om in het nieuwe normaal te kunnen overleven, en dat nieuwe normaal is voor mij het tijdelijke abnormaal. De 1,5 meter maatschappij gaat wat mij betreft niet werken. We hebben persoonlijke ontmoetingen nodig, elkaar aanraken, huggen, kussen, dat is normaal. Afstand houden kan nooit het nieuwe normaal zijn.

 De 1,5 meter maatschappij gaat wat mij betreft niet werken.

Wij hebben in ‘stilte’ gewerkt. De communicatie voor onder meer een medische kindzorginstelling verzorgd. Interne communicatie met directie, managementteam en medewerkers. Intranet opgezet, crisiscommunicatie, externe communicatie met ouders en instanties en naar ieders tevredenheid en met veel plezier.

Gelukkig ook nog wat portretwerk kunnen doen en de voorbereiding van een paar documentaires op lange termijn.

Er is een mooi artikel verschenen in Seats2meet, dat was net voor het uitbreken van de crisis. Als je wat meer wilt weten over mijn drijfveren over het maken van persoonlijke portretten dan kan je dat hier lezen.

https://magazine.seats2meet.com/nice2meet-hans-heesterbeek-video-portrait-producer/

 

We laten weer van ons horen maar op onze manier, we zijn nu eenmaal wie we zijn en we zoeken de mensen die bij ons passen, om mee samen te werken en als onze klanten.